Tussen papier en praktijk gaapt een kloof

Het is officieel: de Rijksoverheid meldt dat het verschil tussen man en vrouw nergens ter wereld zo klein is als in Nederland. Ja, we doen het beter dan die Scandinavische landen die door powerfeministen als voorbeeld worden gezien. Is feministische blogschrijfster De Zesde Clan blij met dit nieuws? Natuurlijk niet.

Tot die tijd betekent zo’n eerste plek alleen dat Nederland het beter doet dan Yemen. Ja, dat is zeker een vooruitgang – het is erg fijn dat je na een verkrachting niet met de dader hoeft te trouwen om de familie eer te redden

Het is dus nog lang niet goed. Maar wanneer is het wel goed?

De emancipatie is pas af als mannen even vaak als vrouwen thuis onbetaald het toilet schoonboenen en ongestoord kunnen werken in de kinderopvang. De emancipatie is pas af als vrouwen even vaak als mannen het verhaal dragen in een film, boek of televisieserie. De emancipatie is pas af als vrouwenvriendschappen even vaak publiekelijk gevierd worden als mannenvriendschappen

Is dit een universele waarheid? Heeft De Zesde Clan hierover ruggespraak gehouden met haar (vermeende) achterban? Of heeft ze zelf voor al die vrouwen bedacht hoe het goed is? Ze heeft in ieder geval niet gesproken met Paulien Derwort. Zij schreef een artikel in het NRC waarbij ze pleit voor de terugkeer van de echte man:

Bijkomend verschijnsel is echter dat de heteroseksuele man steeds vrouwelijker wordt. En dat is slecht nieuws voor de Nederlandse vrijgezelle vrouw. Emancipatie is een prachtig begrip, maar we overdrijven soms schromelijk. En dat is het nieuwe taboe. Je mag niet zeggen dat je het wel mooi vindt met de feminisering van de samenleving. Er zijn altijd vrouwen als Jet Bussemaker die maar blijven roepen dat vrouwen door glazen plafonds heen moeten breken en topfuncties moeten bekleden, dat werk en zorg gelijk verdeeld moeten worden over man en vrouw.

Dit illustreert gelijk wat onlangs in een ander NRC-artikel stond:

Het is ironisch: feministen beknorren nu het feit dat vrouwen andere keuzes blijken te maken dan mannen. Ze wuiven de vlag van keuzevrijheid, maar veroordelen de daadwerkelijke keuzes die hun volwassen, goed opgeleide seksegenoten maken.

Want dat is precies wat er aan de hand is. Powerfeministen zoals De Zesde Clan zijn enorm doorgeschoten in hun denken. Vrouwen die kiezen voor hun gezin zijn volgens hen onnozele wezens. Hoopopgeleide vrouwen zoals Ann Marie Slaughter die een topfunctie opzeggen om bij hun gezin te kunnen zijn, deugen niet. Die vrouwen snappen niet dat ze vastzitten in sociale patronen en dat ze alleen maar keuzes maken die anderen behagen. Als ze werkelijk vrij zouden zijn (lees: doen wat De Zesde Clan wil) dan zouden ze hun kinderen aan de kant schoppen. Het is onzin dat je de behoefte voelt om je kind te beschermen en op te voeden, alleen omdat je het negen maanden in je lichaam hebt gedragen. Hop, weg met dat kwijlende gedrocht en aan de slag in je topfunctie. Pas dan ben je waarlijk gelukkig. Ja vrouwen, dat bepaalt De Zesde Clan voor jullie in al haar arrogantie. Zij is namelijk de aardse materie ontstegen. Zij doorziet alles en iedereen. Zij staat los van alle sociale en culturele patronen. Net als Boeddha heeft zij de ware vrijheid bereikt. Het nirwana. Geheiligd zij haar naam. Haar koninkrijke kome. Amen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Tussen papier en praktijk gaapt een kloof

  1. Pingback: Nederlandse moeder loopt stuk op sociale druk | blankemannenbolwerk

  2. Pingback: Waar je De Zesde Clan niet over hoort, deel 14 | blankemannenbolwerk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s